

|
|
|
|
|
|
Ξένα έντυπα
RASSEF81 MAGAZINE, Βόννη Γερμανίας
Σημάδια
Ξαγρυπνούσε στη σιωπή της σκοτεινιάς,
ανασύροντας όσα το φως της μέρας κάλυπτε ερμητικά,
μη μαρτυρώντας την ύπαρξή τους.
Ήταν πολλά τα φαινομενικά ασύνδετα της ζωής
που μέσα της αδυσώπητα μάχονταν
και, βουβαμένα για καιρό, γύρευαν να φανερωθούν,
σπάζοντας τη σιωπή που φυλακισμένα τα κρατούσε.
Ήταν εκεί,
μακριά από τη γιατρειά που λένε πως ο χρόνος φέρνει.
Ήταν εκεί,
γιατί το κουρσεμένο από μάχες τρομερές είναι της,
βομβαρδισμένη πόλη θύμιζε
που οι κατακτητές είχαν εγκαταλείψει.
Όμως, τα βήματά τους στους δρόμους της είχαν ξεχαστεί
και, όταν η νυχτιά ανέμους αλλόκοτους έφερνε,
τα θυρόφυλλα μόνα τους ξαφνικά άνοιγαν,
τα παραθυρόφυλλα θυμούνταν τα χέρια που τ’ άγγιζαν
και οι σκιές που αλλού δεν είχαν να κατοικήσουν
μέσα της επέστρεφαν.
Τι τα σημάδια του κουρσέματος ήταν βαθιά, αήττητα,
δεύτερη φύση ήτανε γι’ αυτή
και το θλιμμένο σώμα της, πλάι της βάδιζε,
κι αδύνατη έμοιαζε η λύτρωση και ατελέσφορη η φυγή της.
Οι πόλεμοι, άλλωστε, που πάλεψε ήταν πολλοί,
ήτανε δύσκολοι, ήταν καταδικοί της.
Δικά της και τα επίχειρα, που η νύχτα μόνο άντεχε,
τα έστελνε της χαραυγής κι αυτή πικρά χαμογελούσε.Στο πρόσωπό της όλα πλέον καθρεφτίζονταν!
Έτσι, που η ασχήμια τους την τρόμαξε, την τάραξε βαθιά
και η ψυχή της, λες κι από λήθαργο άγριο ξύπνησε,
κοίταξε τα ερείπια της ζήσης της κατάματα
και το σχεδόν καθάριο βλέμμα της
έπαψε τους κατακτητές πια να θωρεί και να φοβάται.
Τότε, σταδιακά τα εφιαλτικά της πόλης απομάκρυνε κατάλοιπα,
με μάτια ορθάνοιχτα αντίκρυσε τον ουρανό,
σταμάτησε τη σωτηρία ν’ αναζητά μες στη φυγή
και κάθε επιστροφή σ’ ό,τι την πλήγωνε
χίμαιρα μυθική αποδεικνυόταν.
Τότε, και η χαραυγή, που γνώριζε καλά τα ερείπια,
τα φώτισε αφειδώλευτα με φως συμπαντικό
και μες στ’ απομεινάρια τους τα πενιχρά
κάτι άγνωρο άρχισε να ζει και ν’ ανασαίνει.
RASSEF81 MAGAZINE, Issu No.47, p. 79 / August 2026 /
ARISTOTLE & GERMAN ROMANTICISM,
https://online.pubhtml5.com/nnaaq/cneq/
Signs
She kept vigil in the silence of darkness,
retrieving all that the light of day had sealed away,
revealing nothing of their existence.
There were so many seemingly unrelated things in life
that fought relentlessly within her
and, silenced for so long, sought to reveal themselves,
breaking the silence that had kept them imprisoned.
They were there,
far from the healing they say time brings.
They were there,
far her very being, ravaged by terrible battles,
resembled a bombed-out city
abandoned by its conquerors.
Yet their footsteps in its streets had been forgotten,
and when the night brought strange winds,
the doors suddenly opened of their own accord,
the shutters remembered the hands that had touched them,
and the shadows that had nowhere else to dwell.
For the marks of the plunder ran deep, undefeated,
they had become a second nature to her,
and her sorrowful body walked beside her,
while redemption seemed impossible and her flight futile.
The wars she had fought, after all, were many,
they were difficult, they were wholly her own.
And hers, too, were the consequence,
which only the night could bear,
she sent them to the dawn.
Everything was now reflected in her face!
So much so that their ugliness frightened her, shook her deeply,
and her soul, as though awakening from a savage slumber,
looked the ruins of her life straight in the face
and her almost-clear gaze
ceased to see and fear the conquerors.
Then, gradually, she drove away the city's nightmarish remnants,
with eyes wide open she faced the sky,
she stopped seeking salvation in flight,
and every return to what had wounded her
proved to be a mythical chimera.
Then, too, the dawn, which knew the ruins well,
lavished upon them a cosmic light
and among their meagre remains
something unknown began to live and breathe.